Την ώρα που η Ελλάδα δοκιμάζεται στα μπλόκα και από την κυβέρνηση ανακοινώνεται ότι δόθηκε στους διαμαρτυρόμενους ό,τι μπορούσε να δοθεί, πέραν αυτού δεν μπορεί να δοθεί τίποτα είτε επειδή δεν είναι στο χέρι του κράτους είτε για δημοσιονομικούς λόγους, η αντιπολίτευση σύσσωμη συνεχίζει να στηρίζει την ιδιότυπη ανταρσία κατά της νομιμότητας και της κανονικότητας στη χώρα – να οικοδομεί τη νέα Αγανάκτηση. Μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ, την Κωνσταντοπούλου, τη Νέα Αριστερά, τον Βελόπουλο και όλων των αποχρώσεων τον αντισυστημισμό, υπέρ των μπλόκων και των ανέφικτων πια αιτημάτων τους συνεχίζει να βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ. 

Δεν πρόκειται για έκπληξη. Είναι κομμάτι μιας αρχέγονης για το ΠΑΣΟΚ τελετουργίας. Ο αγρότης με το τρακτέρ είναι η εξέλιξη του γεωργού με το υνί και το δρεπάνι, μιας συμβολικής μορφής με μακρά παράδοση στην Ελλάδα – και το ΠΑΣΟΚ ξέρει να αναγνωρίζει τα αγωνιστικά σύμβολα (κι ας έχει μείνει στην ιστορία η περιφρόνησή του στο ίδιο το σημερινό κίνημα, που οδήγησε την τότε κυβέρνηση Σημίτη να ξεφουσκώσει τα λάστιχα στα ανάλογα μπλόκα του Φεβρουαρίου 1997).

Ήταν εποχή αλλαγών στην Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της ΕΕ και μείωσης επιδοτήσεων, που και τότε είχε εξαγριώσει και τους έλληνες αγρότες. Το δυστύχημα είναι ότι, όπως και τότε, έτσι και σήμερα το λεγόμενο αγροτικό κίνημα συνεχίζει να εμπνέεται από την επιδοτούμενη απασχόληση. Και ενώ τότε το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη είχε προσπαθήσει να δείξει ότι το πρόβλημα είναι πολύ πιο σύνθετο από την επιδότηση της παραγωγής, το σημερινό ξεχνάει το πλαίσιο: σε ποια οικονομία παράγει (και τι παράγει) ο αγροτικός κόσμος, με ποια σχέση προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, την κλιματική κρίση, την τεχνολογία, την αγορά. 

Γιατί τόση αδιαφορία για τα δεδομένα της πραγματικότητας; Επειδή βιάζεται. Θέλει την εξουσία και νομίζει ότι θα τη διεκδικήσει ευκολότερα αν επιστρέψει στη δεκαετία του 1980. Κατ’ αντανάκλαση εκείνων των χρόνων, παριστάνει και σήμερα το κίνημα διαμαρτυρίας, ισχυριζόμενο ότι κάθε αγώνας είναι δίκαιος, πόσο μάλλον ο αγώνας του αγροτικού κόσμου. Κι ενώ θα ήθελε να πρωταγωνιστήσει στην πρωτόγονων πρακτικών διαμαρτυρία, δεν πρωταγωνιστεί. Το αντίθετο. Ακολουθεί την υπόλοιπη αντιπολίτευση, τα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Βελόπουλο. Το ξανάκανε με τα Τέμπη και τα ξυλόλια, και έφερε την Κωνσταντοπούλου δεύτερο κόμμα. Επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη, αυτή τη φορά μάλιστα στα μπλόκα συναντά κανείς ακόμα και εκσυγχρονιστικά στελέχη όπως η Άννα Διαμαντοπούλου. 

Όταν μάλιστα το ΠΑΣΟΚ στηρίζει αιτήματα όπως να δοθούν οι αγροτικές επιδοτήσεις χωρίς να γίνει ο έλεγχος νομιμότητας που απαιτεί η Ευρωπαϊκή Ένωση ή χωρίς να περάσει η λειτουργία του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, έχει κανείς την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα κόμμα που υποκρίνεται την επιδίωξη της κάθαρσης στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής, όπου είναι ανέξοδη η καταγγελτική στάση. Αντίθετα, στην πραγματική ζωή, επιδιώκει τη διαιώνιση της παρανομίας, να μην αλλάξει τίποτα στο θεσμικό πλαίσιο, να μην κατεδαφιστεί το σύστημα που επιτρέπει σε διάφορους επιτήδειους να κερδοσκοπούν. 

Τα μπλόκα, εδώ και χρόνια, είναι μια στάση διαμαρτυρίας που υποθάλπει η αντιπολίτευση μοναδική στρατηγική της οποίας είναι η διαμαρτυρία. Στην πραγματικότητα, είναι διεκδίκηση της ακινησίας – με πολιτική στόχευση ευρύτερη: τη δημιουργία μιας ισχυρής αντισυστημικής διαμαρτυρίας, ενός νέου κινήματος Αγανακτισμένων 15 χρόνια μετά, που θα πλήξει την κυβερνητική πλειοψηφία. Είναι στάση εύλογη για τον αντισυστημισμό της Αριστεράς που επέστρεψε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις, για τον φωνακλάδικο και τραμπούκικο αντισυστημισμό της Κωνσταντοπούλου ή για τις υποταγμένες στα ρωσικά συμφέροντα κινήσεις και πολιτικές υπονόμευσης του σημερινού φιλοευρωπαϊκού κυβερνητικού σχήματος, που στηρίζει την Ουκρανία στον ηρωικό αγώνα της εναντίον του Πούτιν. Πώς καταφέρνει το ΠΑΣΟΚ να βλέπει τον εαυτό του μέσα σε αυτό το αντικυβερνητικό συνονθύλευμα, συχνά μάλιστα να γίνεται παρακολούθημά του, είναι απορίας άξιο. 

Για να εξηγούμαστε μάλιστα, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι άμοιρο του αδιεξόδου που ζει ο αγροτικός κόσμος. Είναι το κόμμα που κάποτε διαμόρφωσε την αγροτική πολιτική της χώρας, που μοίρασε επιδοτήσεις, αναδιάρθρωσε καλλιέργειες και έδεσε τον αγροτικό κόσμο με το κράτος μέσω ενός πυκνού δικτύου εξαρτήσεων. Στην πορεία, όμως, μέσω στρατηγικών επαναπροσδιορισμών της ταυτότητάς του, τα χρόνια του δικομματισμού, αναδείχτηκε στον ένα από τους δύο πόλους εξουσίας. Πώς εκχωρεί με τόση ευκολία σήμερα αυτό τον ρόλο για να γίνει παρακολούθημα της Κωνσταντοπούλου είναι επίσης απορίας άξιο. Και πάντως δεν είναι αποτέλεσμα πολιτικής οξυδέρκειας.

Χωρίς πολιτικά προγράμματα και έχοντας απωλέσει τη θεσμική μνήμη του, το ΠΑΣΟΚ έχει πρόβλημα. Εκχωρώντας την ταυτότητά του στο «αντισύστημα» κινδυνεύει να μετατραπεί σε νοσταλγική ανάμνηση της Μεταπολίτευσης – ένα κόμμα που, κάποτε, το συνόδευε ο μύθος των «ωραίων χρόνων». Είναι άδικο και για το ίδιο το κόμμα, το οποίο με ευκολία εκχώρησε στη ΝΔ την αντιπροσώπευση του «συστήματος», του παρόντος δηλαδή και του μέλλοντος της χώρας. 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News