6. Οι προσευχές του Αρχιεπισκόπου
6. Οι προσευχές του Αρχιεπισκόπου
Ο τελευταίος ανασχηματισμός ήταν στοχευμένος για να εξασφαλίζει την παράταση της υποστήριξης του πατριωτικού τόξου προς τον Πρωθυπουργό. Οι τέσσερις από τις κύριες συνιστώσες της Δεξιάς, η εθνικιστική, η θρησκευτική, η παραδοσιακή και η ακραία, που σχηματίζουν τη ραχοκοκαλιά της δεξιάς υποστήριξης στο εκκολαπτόμενο καθεστώς, είναι ταυτόχρονα τα «κλειδιά» που ερμηνεύουν πλήρως και τον ανασχηματισμό. Ο ανασχηματισμός έγινε για να ανανεωθεί η συνοχή αυτής της συμμαχίας και να παραταθεί έτσι η απονεύρωση της Δεξιάς. Για παράδειγμα, η θυσία του υπουργού Παιδείας, ενός αριστερού πολιτικού που επιδίωκε τη σύγκρουση με την Εκκλησία μέσα από την αναμόρφωση του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, έγινε για τον εξευμενισμό του Αρχιεπισκόπου και τη συνέχιση της άτυπης συμμαχίας της Εκκλησίας με την πολιτική εξουσία.
Ο επικεφαλής της Εκκλησίας, κεντρώος στα νιάτα του, θυμάται τον Εμφύλιο και φοβάται την Αριστερά, όπως ευθέως ομολογεί στις ιδιωτικές συζητήσεις του, αλλά για όσο καιρό δεν θίγονται ευθέως τα συμφέροντα της Εκκλησίας, διστάζει να συγκρουστεί με την κυβέρνηση. Η αιτία δεν είναι τόσο η εσωστρεφής και επιφυλακτική προσωπικότητά του, όσο η εκτίμησή του ότι το χριστεπώνυμο πλήθος, παραδοσιακά καχύποπτο απέναντι στην Ευρώπη, χαρακτηρίζεται σήμερα από βαθύτατα αντιδυτικές και αντιευρωπαϊκές απόψεις με αποτέλεσμα δύσκολα να τον ακολουθήσει αν αποφασίσει να συγκρουστεί με τον Πρωθυπουργό. Παράλληλα, κρυφοί λάτρεις του Πρωθυπουργού και εχθροί της Ευρώπης είναι σχεδόν όλοι οι Δεξιοί υπερσυντηρητικοί ιεράρχες με τις διπλές ζωές, τη στυγνή εκμετάλλευση των νέων ανθρώπων (αλλά και των ηλικιωμένων με παχυλές περιουσίες …) και τα αλλεπάλληλα διαζύγια με τη λογική.
Οι γνωρίζοντες υπενθυμίζουν ότι το αριστερό μασάζ στην Εκκλησία ξεκίνησε τρία χρόνια προτού φθάσει η Αριστερά στην εξουσία, ως κεντρικό τμήμα της στρατηγικής για την απονεύρωση κρίσιμων συνιστωσών της Δεξιάς. Τώρα ο Αρχιεπίσκοπος απλώς αρέσκεται να μονολογεί στο αθηναϊκό του διαμέρισμα και να κάνει το σταυρό του σκεπτόμενος τις εξελίξεις. Δεν είναι βέβαιο ότι αρκεί το σταυροκόπημα μια που ο Θεός της Ορθοδοξίας δεν μιλάει μόνο ελληνικά και η άλλη γλώσσα που κυρίως μιλάει, μια γλώσσα που ευδοκιμεί σε πιο ψυχρά κλίματα, η γλώσσα του Ντοστογιέφσκι, είναι ιδιαίτερα ευμενής προς το εκκολαπτόμενο καθεστώς των Αθηνών.
Το ζεύγος του εθνικού νομίσματος
Μια άλλη συνιστώσα της Δεξιάς που μετατράπηκε σε εξάρτημα της αριστερής εξουσίας είναι η συνιστώσα της εθνικιστικής και ακραίας δεξιάς που εκπροσωπείται από κόμματα με ονόματα που αναδίδουν το βαρύ άρωμα του εθνικισμού, του στρατοκρατικού φασισμού, αλλά και μιας εκδοχής ελληνικού αποκρυφισμού που επανήλθε ανανεωμένος μέσα από την μακρόχρονη επαφή του με τη ναζιστική παράδοση. Ας μη μιλήσουμε όμως για τη ναζιστική συνιστώσα του πολιτικού φάσματος που χάρη στην Αριστερά, σταθερά και αθόρυβα απεμπλέκεται από τις περιπέτειές της με τη Δικαιοσύνη. Ας θυμηθούμε την εκπροσώπηση των θρησκόληπτων εθνικιστών στην κυβέρνηση που μετά τον ανασχηματισμό είναι ισχυρότερη από ποτέ.
Το καλύτερο όμως είναι ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας αυτής τοποθέτησε ως υπουργό – τοποτηρητή της οικονομικής ανάπτυξης έναν καθηγητή κολεγίου των ΗΠΑ που είναι θερμός υποστηρικτής του εθνικού νομίσματος στις επιστημονικές δημοσιεύσεις του. Ο εν λόγω κεϋνσιανός οικονομολόγος, σύνδεσμος με προσωπικότητες των ΗΠΑ και συνομιλητής κερδοσκόπων που πρωταγωνιστούν στις διεθνείς αγορές (αλλά και στο τραπεζικό σύστημα της χώρας του υπουργού …), υποστηρίζει εδώ και χρόνια το λεγόμενο «παράλληλο νόμισμα», ενώ η σύζυγός του, ενεργός αρωγός στις νομισματικές καινοτομίες, ήδη διακονεί την κυβέρνηση στην προσπάθειά της να καταπολεμήσει την ανεργία. Πρόκειται για το «ζευγάρι του εθνικού νομίσματος», που έφερε αέρα Βόρειας Αμερικής σε μια υπόθεση που στόχο έχει να μετατρέψει τη χώρα σε χώρα λατινοαμερικανική, σε μια γκρίζα ζώνη στο άκρο της Ευρώπης.
Ο αριστερός δημοσκόπος
Υπέρ των σεναρίων για στήσιμο κάλπης (αλλά όχι κάλπης εθνικών εκλογών…) είναι και η τοποθέτηση σημαντικού επιστήμονα των δημοσκοπήσεων στο «συμβούλιο ασφαλείας» του πρωθυπουργικού γραφείου. Ο βλοσυρός, αλλά μειλίχιος καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών μεγάλου πανεπιστημίου, εκτός από οξυδερκής δημοσκόπος τα τελευταία 25 χρόνια, ήταν επίσης, στην αρχή της διακυβέρνησης, ένας από τους ελάχιστους αποτελεσματικούς υπουργούς της Αριστεράς, αλλά μετατέθηκε σε μια νέα υπουργική θέση άνευ χαρτοφυλακίου, σε μια θέση ενός κατ’ ουσία «εξ’ απορρήτων» συμβούλου στην αποκρυπτογράφηση της κοινής γνώμης. Αν προείχε η διακυβέρνηση και η αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων και όχι η προετοιμασία κάποιου είδους κάλπης τότε ο καθηγητής θα παρέμενε στην αρχική υπουργική θέση του στην ευρύτερη δημόσια διοίκηση και δεν θα μετακόμιζε σε γραφείο που βρίσκεται ελάχιστα μέτρα από εκείνο του Πρωθυπουργού.
Εν κατακλείδι, επάνω στον ανασχηματισμό βρίσκονται τα αποτυπώματα του εθνικού νομίσματος, ενός σχεδίου για μια πιθανή μετάβαση στο εθνικό νόμισμα. Τα δημοψηφίσματα εντάσσονται σε μια τεχνολογία εξουσίας εφαρμοσμένη σε πολλές χώρες και η οποία υπαγορεύει την επιλεκτική ενεργοποίηση δημοκρατικών θεσμών με σκοπό τη χειραγώγηση της Δημοκρατίας και τη δέσμευση της λαϊκής βούλησης σε απλουστευτικές και αγελαίες επιλογές ασύμβατες με τη σύνθετη οργάνωση μιας σύγχρονης κοινωνίας. Στη προκειμένη περίπτωση ένας τέτοιος ανασχηματισμός, εφόσον συμβάλλει στην ενίσχυση της συνοχής του αντιευρωπαϊκού και αντιδυτικού διακομματικού τόξου του «ΟΧΙ» στην Ευρώπη, ασφαλώς υπηρετεί περισσότερο έναν σχεδιασμό δημοψηφίσματος, παρά μία πρόθεση εκλογών. Οι εθνικές εκλογές είναι αντίθετες με την εφαρμοζόμενη πολιτική ενίσχυσης των αντιευρωπαϊκών δυνάμεων. Σε μια κάλπη εθνικών εκλογών οι αντιευρωπαϊκές δυνάμεις θα μοιραστούν σε όλα τα κόμματα και θα διασπαστούν, αλλά σε μια κάλπη δημοψηφίσματος θα ενωθούν σε μία κοινή επιλογή. Γι’ αυτό οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες υποδεικνύουν ότι στο βάθος βρίσκεται κάλπη δημοψηφίσματος και όχι εκλογών.
Η φθορά ενός οικόσημου
Ποιος είναι ο ρόλος της «παραδοσιακής συνιστώσας» της Δεξιάς σε αυτό το αριστερό σχέδιο; Η παρατεταμένη πολιτική αφωνία ενός πρώην Πρωθυπουργού και ιστορικού κληρονόμου του κυρίαρχου κόμματος της Δεξιάς, η αφωνία η δική του αλλά και όλων των πολιτικών φίλων του, η παρασκηνιακή προθυμία του Προέδρου της Δημοκρατίας να συνδράμει την κυβέρνηση ως χειροτέχνης νομοσχεδίων, αλλά και η άνεση με την οποία συμμετέχει στην «κυβέρνηση της Αριστεράς» για να χειρίζεται ευαίσθητα ζητήματα δικαιοσύνης μια προσωπικότητα που υπήρξε επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών στην κυβέρνηση του δεξιού πρώην πρωθυπουργού της προηγούμενης δεκαετίας, επιβεβαιώνουν ότι η παραδοσιακή συνιστώσα της Δεξιάς είναι ένας εμφανής, δραστήριος και ιδιαίτερα αποτελεσματικός εταίρος του πρωθυπουργού της Αριστεράς. Η επικοινωνία τους είναι διαρκής, αλλά δεν είναι πάντα ειλικρινής. Σε προηγούμενο δημοψήφισμα ο νυν πρωθυπουργός είχε παραπλανήσει τον πρώην. Ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στις δύο προσωπικότητες, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε διαβεβαιώσει τον πρώην πρωθυπουργό ότι δημοψήφισμα δεν πρόκειται να προκηρυχθεί. Νωρίς το απόγευμα όμως μιας βροχερής καλοκαιρινής Παρασκευής σχηματίστηκε στην οθόνη του κινητού του πρώην πρωθυπουργού το όνομα του υπουργού Εθνικής Υπερηφάνειας, ηγέτη του έτερου κυβερνητικού εταίρου.
– Πρόεδρε, ανακοινώνουμε δημοψήφισμα για τη συμφωνία.
– Τι είναι αυτά που λες; Ο δικός μας (Σσ.: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας) με διαβεβαίωσε πριν από λίγο ότι δεν πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο.
– Άλλαξαν τα δεδομένα. Θα δώσουμε ένα μάθημα στους Ευρωπαίους.
– Θα κάνετε μια πολύ μεγάλη μ…..
Ο πρώην πρωθυπουργός έκλεισε συγχυσμένος το τηλέφωνο. Μέσα στις επόμενες ημέρες έσπασε την πολυετή σιωπή του και πήρε θέση κατά των κυβερνητικών σχεδιασμών. Βλέποντας ωστόσο ότι ο λαός τον αγνόησε μαζί με το σύνολο της «παλιάς» πολιτικής τάξης, δεν απέσυρε την υποστήριξή του στην κυβέρνηση. Ο ίδιος και το κλειστό κλαμπ της παραδοσιακής Δεξιάς που την προηγούμενη δεκαετία ταυτίστηκε με μια οικονομική πολιτική που οδήγησε τη χώρα στην χρεοκοπία γνωρίζουν ότι χρειάζονται ένα αριστερό συγχωροχάρτι, αλλά και την επικράτηση της λήθης για τις επιλογές τους. Οι πολίτες (και οι βουλευτές) που εξακολουθούν να τον θεωρούν σημείο αναφοράς μπορούν να υποστηρίζουν την κυβέρνηση της Αριστεράς απλώς και μόνο μέσα από μια στάση αποστασιοποίησης αντίστοιχη εκείνης που συστηματικά υιοθετεί ο ίδιος. Αυτή η στάση ενθουσιάζει τους σημερινούς κυβερνώντες αφού η βουδιστική αταραξία σίγουρα δεν βοηθά τον αντίπαλό τους, την κεντροδεξιά παράταξη, να αφυπνιστεί για να επιτύχει ανατροπές.
Προφανώς, σε ένα νέο δημοψήφισμα με ευθύ νομισματικό ερώτημα ο 60άρης πλέον πρώην πρωθυπουργός θα «καθαρίσει» με μια δήλωση υπέρ του ευρώ, αλλά μετά θα περιμένει το εθνικό νόμισμα. Η βέβαιη ισοπέδωση που αυτό θα προκαλέσει (κάτι που ο ίδιος, όπως λένε, με βεβαιότητα έχει προβλέψει…), ενδεχομένως θα του προσφέρει περισσότερες ελπίδες για κάποιου είδους επιστροφή, ίσως ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας το 2020. Κατά βάθος δεν πιστεύει ότι ο «μικρός» (όπως αποκαλεί τον νυν πρωθυπουργό) θα παραμείνει για πολύ ακόμα στην εξουσία, ακόμα κι αν κερδίσει αυτό το δημοψήφισμα. Οι «κουρασμένοι» του παρελθόντος θα επιστρέψουν ξεκούραστοι για να διαχειριστούν τα συντρίμμια του εθνικού νομίσματος. Έτσι θέλουν να πιστεύουν. Σε κάθε περίπτωση όμως, ο συμβολισμός της πλέον παραδοσιακής οικογένειας της Δεξιάς ως προστάτιδας του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας μάλλον θα πρέπει να ανήκει πλέον οριστικά στο παρελθόν.
7. Η πρωθυπουργική στρεψοδικία→
Ακολουθήστε το Protagon στο Google News