Στις 16 Αυγούστου η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης στα 35 χιλιόμετρα βάδην – το νέο αγώνισμα που αντικατέστησε τα 50 χλμ. Εγινε η μεγαλύτερη σε ηλικία (38 ετών και 148 ημερών) βαδίστρια που κατάφερε να κατακτήσει χρυσό μετάλλιο σε top διοργάνωση. Θρίαμβος. Αλλά τον μεγαλύτερο, τον φύλαγε για το Σάββατο, 20 Αυγούστου, οπότε τερμάτισε πρώτη και στα 20 χλμ. Δύο «χρυσά» μέσα σε 93 ώρες, σε αγωνίσματα αντοχής, από μια 38χρονη; Πρωτοφανές. Αδιανόητο.
Ούτε η ίδια δεν το περίμενε. Αποφάσισε να «τρέξει» στο 20αρι για την εμπειρία. Για να ευχαριστηθεί έναν αγώνα χωρίς το άγχος της επίδοσης. Μια θέση στις 10 πρώτες θα ήταν «μια χαρά». Στη διαδρομή, όμως, ένιωσε ότι «το είχε». Κι έγραψε ιστορία, ανεβαίνοντας στην κορυφή της Ευρώπης για δεύτερη φορά στην ίδια διοργάνωση. Με νέο ατομικό ρεκόρ (1:29’.03’’).
«Ετρεξα για όσους πιστεύουν σε εμένα, αλλά και για όλους όσοι κυνηγούν τα όνειρά τους», τόνισε λαχανιασμένη μετά το καινούργιο της κατόρθωμα. Οποιος γνωρίζει την ιστορία της, το κατάλαβε: αυτά τα λόγια ξεπήδησαν από την ψυχή της. Αν υπήρχε πανελλήνιο πρωτάθλημα αδικημένων αθλητριών, η Αντιγόνη θα το είχε κερδίσει με διαφορά από τη δεύτερη.
Καμία άλλη πρωταθλήτριά μας στο βάδην μετά το «χρυσό» της Αθανασίας Τσουμελέκα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας δεν έχει χαρίσει στην Ελλάδα περισσότερες και σπουδαιότερες διακρίσεις, απ’ όσες η Ντρισμπιώτη. Η 8η θέση στο Τόκιο, το 2021, ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού βάδην από το 2004. Κι όμως, αμέσως μετά, κάποια επιτροπή «σοφών» έκρινε ότι η 37χρονη (πέρυσι) αθλήτρια ήταν πολύ μεγάλη για να πριμοδοτείται από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή.
Οπως είχε αποκαλύψει με παράπονο σε συνέντευξή της στο athletestories.gr, λίγο έλειψε να χάσει την «Ολυμπιακή υποτροφία», λόγω της ηλικίας της. Ευτυχώς που… έβαλε τις φωνές η Κατερίνα Στεφανίδη. Η οποία, τώρα, «υποκλίθηκε» στην Αντιγόνη με ένα Instagram story: «Εχω πάρει τέσσερα μετάλλια σε Ευρωπαϊκά από το 2014 και η Ντρισμπιώτη δυο σε μια εβδομάδα!».
Θα ήταν μεγάλη αδικία. Αποδείχτηκε, άλλωστε, στη συνέχεια. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Ορεγκον, τον περασμένο μήνα, η Ντρισμπιώτη ήρθε 4η – έμεινε ένα λεπτό μακριά από το χάλκινο μετάλλιο. Και τώρα, στο Ευρωπαϊκό του Μονάχου, όλος ο κόσμος μιλάει για τους άθλους της. Πού να ήξεραν και το background… Το ότι έφτασε ως εδώ, στην κορυφή της Ευρώπης, χωρίς καμία ουσιαστική οικονομική στήριξη.
Η πιο δύσκολη διαδρομή της Αντιγόνης είναι η ίδια της η ζωή. Ακόμη και σήμερα, που έχει κερδίσει την αναγνώριση και τον θαυμασμό, εξακολουθεί να εργάζεται (επτά μέρες την εβδομάδα) στο τσιπουράδικο της μητέρας της στην Καρδίτσα – «Το στέκι της Γιώτας». Πήγε να αναμετρηθεί με τις κορυφαίες του αθλήματός της, σε ένα παγκόσμιο και ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, με έξι ώρες ξεκούρασης τη μέρα, όλη τη χρονιά. Συνηθισμένα τα βουνά… Από μικρή προσπαθούσε να «χωρέσει» τον πρωταθλητισμό κάπου ανάμεσα στον αγώνα για το μεροκάματο (για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα έκανε και δεύτερη δουλειά, σε ένα μπαρ) και τις σπουδές της – είναι πτυχιούχος των ΤΕΦΑΑ, με μεταπτυχιακό στη Διαχείριση Αθλητισμού για ΑΜΕΑ στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.
Τα λιγοστά έσοδα που είχε από την ομοσπονδία της, δεν της άφηναν πολλές επιλογές. Τα ειδικά παπούτσια που φοράει στις προπονήσεις και τους αγώνες, έπρεπε να τα αλλάζει κάθε έναν ή δύο μήνες. Κοστίζουν, όμως, 150 ευρώ. Δεν είχε αυτή την… πολυτέλεια. Αγόραζε καινούργια δυο φορές το χρόνο, όταν, πια, οι σόλες είχαν τρυπήσει, και ένιωθε τις πατούσες της να καίγονται στην καυτή άσφαλτο. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, που ένας γάλλος χορηγός της ανέλαβε την υποχρέωση να της στέλνει 12 ζευγάρια το χρόνο.
Τον περασμένο Φεβρουάριο το GWomen της είχε ζητήσει να της περιγράψει μια τυπική μέρα της. Η ώρα ήταν 16:30. «Να ξεκινήσουμε από χθες το βράδυ», αποκρίθηκε η Αντιγόνη. «Ηρθα στην Καρδίτσα στις 2 τη νύχτα από την Πελοπόννησο, γιατί έδινα μάθημα στο μεταπτυχιακό. Σήμερα ξύπνησα στις 8. Διάβασα για το μεταπτυχιακό, στις 10 έκανα την πρώτη μου προπόνηση, ύστερα διάφορες εξωτερικές δουλειές για το μαγαζί (τράπεζες κ.λπ.), στις 15:30 έκανα τη δεύτερη προπόνηση (μιλάμε για 20-25 χιλιόμετρα).
Και τώρα θα πάω για δουλειά. Μέχρι όσο πάει».
Το 2003, στα 19, εγκατέλειψε τον πρωταθλητισμό. Εκτός από τις δυο δουλειές και τις σπουδές της, έπρεπε να φροντίζει και τις μικρές της αδελφές – η μητέρα της ήταν όλη μέρα στην ταβέρνα. Υπήρχαν και κάποιες άλλες καταστάσεις, εκείνη την περίοδο, που την απομάκρυναν από τον αθλητισμό. Οταν ο προπονητής της, την έπεισε να επιστρέψει, τον Δεκέμβριο του 2011, η Αντιγόνη βρισκόταν στο όριο της νευρικής ανορεξίας – ήταν 42 κιλά. Φαινόταν ακατόρθωτο, να συνεχίσει την καριέρα της σε υψηλό επίπεδο. Κι όμως, την επόμενη χρονιά έχασε την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου για, μόλις, τέσσερα δευτερόλεπτα. Ο νέος της προπονητής, Ναπολέων Κεφαλόπουλος, που την ανέλαβε το 2019, την «απογείωσε».
Είναι σπουδαία αθλήτρια. Μα, πάνω απ’ όλα, μια αξιοθαύμαστη μαχήτρια. Στο Πανευρωπαϊκό του Βερολίνου, το 2018, τερμάτισε (13η) με κάταγμα στο ζυγωματικό και σπασμένο δόντι – είχε γλιστρήσει λόγω της βροχής στο 15ο από τα συνολικά 20χλμ. της διαδρομής. Επεσε, σηκώθηκε, συνέχισε. Σαν να μην είχε συμβεί το παραμικρό. Εκανε, μάλιστα, προσωπικό ρεκόρ! Ετσι είναι και στη ζωή της, αυτή η ηρωίδα της διπλανής πόρτας. Η προσωποποίηση του καθημερινού αγώνα της σύγχρονης Ελληνίδας.
Σκοπεύει να κλείσει την καριέρα της στο Παρίσι, στους προσεχείς Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 2024 θα είναι 40 ετών. «Αν έβγαινα από το Survivor, θα είχα κερδίσει περισσότερα», σχολίασε με χιούμορ, αλλά και μια δόση πίκρας, στο gazzetta.gr. Σε χρήματα, σε δημοσιότητα, σίγουρα. Αλλά δεν θα ήταν η Αντιγόνη, την οποία, έστω κι αργά, θαύμασε και αγάπησε όλη η Ελλάδα.