Οι αρχαιολόγοι στην Πομπηία βρήκαν εντυπωσιακή τοιχογραφία, ηλικίας 2.000 ετών, που απεικονίζει τον μύθο του Φρίξου και της Ελλης, η οποία έδωσε το όνομά της στον Ελλήσποντο.
Τα δίδυμα του Αθάμαντα και της Νεφέλης, που είχε βάλει στο μάτι η Ινώ, μητριά τους και δεύτερη σύζυγος του βασιλιά του Ορχομενού Βοιωτίας, γλίτωσαν τον θάνατό τους έπειτα από παρέμβαση της μητέρας τους, η οποία έστειλε τον Χρυσόμαλλο Κριό του Ερμή για να τα μεταφέρει μακριά από τη Βοιωτία.
Καθώς πετούσαν πάνω από τη θάλασσα, η Ελλη δεν κατάφερε να κρατηθεί από τον Φρίξο, έπεσε στα νερά και πνίγηκε. Το σημείο ονομάστηκε Ελλήσποντος. Ο Φρίξος συνέχισε το ταξίδι του και έφτασε στην Κολχίδα, όπου το Χρυσόμαλλο Δέρας έγινε αργότερα ο στόχος της Αργοναυτικής Εκστρατείας.
Η τοιχογραφία, μία ακόμα ιδιαίτερα εντυπωσιακή, που έρχεται στο φως με τις ανασκαφές των τελευταίων χρόνων στην Πομπηία, απεικονίζει την πτώση της Ελλης στο νερό και ανακαλύφθηκε στην Επαυλη της Λήδας, όπως ανέφερε το περιοδικό του Smithsonian.
Εκεί, το 2018 βρέθηκε η τοιχογραφία της Λήδας με τον Κύκνο, που θεωρείται από τις ωραιότερες στο Αρχαιολογικό Πάρκο της Πομπηίας.
«Είναι μία πανέμορφη τοιχογραφία και διατηρείται σε άριστη κατάσταση, με υπέροχα “ζωντανά” χρώματα», είπε στον Guardian ο γερμανός διευθυντής του πάρκου, Γκάμπριελ Τσουχτρίγκελ.
«Ο μύθος του Φρίξου και της Ελλης βρίσκεται παντού στην Πομπηία. Είναι δύο πρόσφυγες στη θάλασσα, ένα αγόρι και η αδελφή του, που αναγκάζονται να δραπετεύσουν γιατί η μητριά τους θέλει να τα ξεφορτωθεί και το κάνει με απάτη και διαφθορά», λέει ο ίδιος.
Το έργο βρέθηκε σε έναν κίτρινο τοίχο, με ζωγραφισμένη κορνίζα στο περίγραμμά του.
Οι πρώτες ανασκαφές στην Επαυλη της Λήδας έγιναν τον 18ο αιώνα και άρχισαν ξανά το 2018.
«Είναι ένα από τα σημαντικότερα τμήματα της Πομπηίας», είχε πει το 2018 ο Μάσιμο Οσάνα, πρώην διευθυντής του Αρχαιολογικού Πάρκου της Πομπηίας.
Το βόρειο τμήμα της έπαυλης έχει έξι δωμάτια, ενώ στο νότιο, όπου βρέθηκε η τοιχογραφία του Φρίξου και της Ελλης, οι ανασκαφές συνεχίζονται.
Παράλληλα, επιτόπου γίνονται οι απαραίτητες εργασίες συντήρησης, αφενός για να καθαρίσουν τα χρώματα από την ηφαιστειακή τέφρα που κουβαλάνε πάνω τους από το 79 μ.Χ., όταν εξερράγη ο Βεζούβιος και εξαφάνισε την πόλη, και αφετέρου για να διασφαλίσουν ότι δεν θα πάθουν ζημιά τώρα που «βγήκαν» ξανά στο φως του ήλιου και στο οξυγόνο.