Δεν γνωρίζω ποιο είναι το δίδαγμα των τελευταίων ημερών. Τώρα αρχίσαμε να μιλάμε και πάλι για διχοτόμηση. Τι θέλουν οι Ελληνοκύπριοι, τι θέλουν οι Τουρκοκύπριοι; Τι θέλει και η Μέρκελ, τέλος πάντων; Γιατί να μαντεύω εγώ τις ψυχές των ανθρώπων; Μου πήρε τόσο καιρό για να απαλλαγώ από την εμμονή μου να μαντέψω τις προθέσεις των Ευρωπαίων για την Ελλάδα; Εγώ δεν μπορώ καν να μαντέψω τι θα συμβεί σε εμένα την ίδια, μέσα στο επόμενο λεπτό. Και τώρα οφείλω να γνωρίζω και το μέλλον της Κύπρου. Πριν από λίγο καιρό στη Λευκωσία συζητούσαμε για πολιτιστικές πρωτεύουσες και σεμινάρια φωτογραφίας ενώ τρώγαμε σούσι. Οι Κύπριοι με το φυσικό αέριο, τις καταθέσεις, την εύνοια των Ρώσων μεγιστάνων. Φούσκα και αυτή. Ακόμη μια.
Aβέβαιοι καιροί. Ποιος μπορεί να διαφωνήσει σε αυτό; Δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει, δεν ξέρεις τι θα βραδιάσει. Γιατί, πριν, γνώριζες; Τι ήταν αυτό που μας καθησύχαζε ότι όλα ήταν κανονισμένα για πάντα; Από πού προέρχονταν αυτό το αίσθημα σιγουριάς ότι όλα θα διαρκέσουν για πάντα; Aπό τα δάνεια της τράπεζας; Aπό τα λόγια των πολιτικών; Aπό τα πακέτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Πότε γίναμε άτρωτοι εμείς οι άνθρωποι του φτωχού Νότου;
Όσο για την άμοιρη Κύπρο, τα έχουμε ξαναζήσει. Tόσο πρόσφατα.
«Ήρθε κάποτε ο καιρός, και ένιωσα σαν ενοχλημένος παπαγάλος στη μέση ενός δράματος που ξεπερνούσε τα λόγια. Αυτές οι ατέλειωτες επαναλήψεις, οι χλωμές αφαιρέσεις είχαν ολοένα λιγότερη σχέση με τα λαχταριστά χρώματα που με τριγύριζαν. Μέρα με τη μέρα πλάθονταν η ζωή της Κύπρου σε καλούπια θανάτου κι ελπίδας, προδοσίας και δόξας, αγάπης και απόγνωσης-καλούπια μια τραγωδίας το ίδιο αρχαίας και ελληνικής όπως και τούτος ο λαός που την αποκάλυπτε ξανά και την έγραφε με το αίμα του και με το αίμα των εχθρών του».*
Αυτή ήταν η χάλκινη εποχή. Αυτή είναι η χάλκινη εποχή. Η μοίρα της Κύπρου, της «κουτσής» μας αδερφής, όπως τη βάφτισε κάποτε ένας φίλος σε μια εφημερίδα. Και εμείς, εδώ, στην Ελλάδα, ακόμη πιο κουτσοί.
*Από το μυθιστόρημα του κυπριακού αγώνα «Η Χάλκινη Εποχή», του Ρόδη Ρούφου.